Potrącenie pieszego na przejściu dla pieszych odszkodowanie

Witam

Na szczęście wcześniej nie dotyczył mnie temat odszkodowań i procedur z nim związanych i dlatego mam szereg pytań i proszę o pomoc.

Moja babcia została potrącona na przejściu dla pieszych w wyniku czego doznała rozległych obrażeń. Miała dwie operacje i spędziła w szpitalu 19 dni. Z ustaleń policji wynika, że prowadząca pojazd jest całkowicie odpowiedzialna za wypadek, moja babcia przechodziła prawidłowo. Kobieta jechała za szybko i w dodatku była zajęta również przeszukiwaniem torebki.

Wynajęliśmy firmę, która pomoże nam uzyskać odszkodowanie z OC tej pani. Jednak zastanawiamy się czy istnieje również możliwość uzyskania jakiś dodatkowych środków z tytułu trwałego uszkodzenia ciała.

W dodatku chciałam się dowiedzieć, jak wyglądają procedury policyjne przy prowadzeniu dochodzenia i czy powinnam starać się jakoś nadzorować postępowanie policji, sądu.

Będę wdzięczna za te informacje.

Możecie się ubiegac o

- odszkodowanie z tytułu trwałego uszczerbku na zdrowie

- zadośćuczynienie za krzywdę i ból

- zwrot kosztów opieki nad babcią

- zwrot kosztów dowożenia na zabiegi, wizyty lekarskie itd - kilometrówka lub rachunki za przejazdy

- zwrot kosztów za zniszczone rzeczy

- zwrot kosztów za środki medyczne i leki - konieczna jest faktura

- jeśli istnieje koniecznośc to zasiłek rehabilitacyjny

- a jeśli babcia jest w wieku przedemerytalnym to także o rentę.

Pewnie coś ominęłam. Dużo tego

Po co? Już mnie poprawiłeś

i nie wrzeszcz na mnie!!!!!!

Uwagi Pana PHUAVAE są ewidentnie skierowane do mnie więc odpowiadam.

Moim celem nie jest obrażenia kogokolwiek, czy wytykanie jego niewiedzy lub czegoś podobnego. Forum ma za cel pomagać i poszerzać wiedzę ubezpieczeniowo - odszkodowawczą, więc przekazywane informacje powinny być fachowe i rzetelne. Dlatego pozwoliłem sobie na postawienie kilku pytań zmierzających do ustalenia stanu prawnego, szczególnie że osoba która udzielała porady ma bardzo dużo wpisów i jej twierdzenia mogą być brane przez laików jako porada fachowa na bazie przepisów obowiązujących.

Jeśli uważa Pan, że napisałem nieprawdę to proszę skorygować, bo zauważyłem że także lubi Pan krytykować wypowiedzi innych zarzucając im nierzetelność.

Na marginesie zmiana przepisów o przedawnieniu (art. 442 (1) weszła w życie 10.08.2007 r. a nie w roku 2008 r.

Spierajmy się, piszmy, ale merytorycznie i bez emocji 🙂

Zgodnie z ust. 9 w zw. ust. 14 lit. f regulaminu forum Odszkodowania i Wypadki Odzyskaj.info nie jest dopuszczalne nakłaniane przez użytkownika- w jakikolwiek nawet pośredni sposób poprzez publikację maila- do skorzystania z usług jakiegokolwiek podmiotu gospodarczego, bez uzyskania uprzedniej zgody administracji. Złamanie tej zasady skutkuje zablokowaniem lub nawet usunięciem konta użytkownika bez ostrzeżenia i powiadomienia.

Czasami warto wytłumaczyć dlaczego jest inaczej i wyprowadzić w błędu. Trudno przyjąć aby taka osoba sama się wszystkiego domyśliła.

Zgodnie z ust. 9 w zw. ust. 14 lit. f regulaminu forum Odszkodowania i Wypadki Odzyskaj.info nie jest dopuszczalne nakłaniane przez użytkownika- w jakikolwiek nawet pośredni sposób poprzez publikację maila- do skorzystania z usług jakiegokolwiek podmiotu gospodarczego, bez uzyskania uprzedniej zgody administracji. Złamanie tej zasady skutkuje zablokowaniem lub nawet usunięciem konta użytkownika bez ostrzeżenia i powiadomienia. Oczwiście nie ma tutaj żadnych danych kontaktowych, a maila na forum w profilu się niewidiczne dla innych użytkowników.

Akurat tutaj już jest podany nmet telefony komórkowego i na biuro. Zgodnie z ust. 9 w zw. ust. 14 lit. f regulaminu forum Odszkodowania i Wypadki Odzyskaj.info nie jest dopuszczalne nakłaniane przez użytkownika- w jakikolwiek nawet pośredni sposób poprzez publikację maila- do skorzystania z usług jakiegokolwiek podmiotu gospodarczego, bez uzyskania uprzedniej zgody administracji. Złamanie tej zasady skutkuje zablokowaniem lub nawet usunięciem konta użytkownika bez ostrzeżenia i powiadomienia. Oczywiście jedynie reklama na forum jest niedozwolona. Natomiast żadne regulaminy, umowy nie mogą nikomu zabronić przekazywania informacji pomiędzy sobą. Byłoby naruszenie konstytucyjnych, podstawowych praw człowieka. Art. 49 i art. 54 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. oraz art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności zapewnia każdemu obywatelowi wolność i ochronę tajemnicy komunikowania się oraz odpowiednio zapewnia wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Oczywiście właściciel forum może tak skonstruować własne forum aby uniemożliwiać kontakt ale tylko na tymże forum- np. brak widocznych adresów e-mail w profilu, brak prywatnych skrzynek na forum etc. ale nie może to wynikać z zakazów ale z samej konstrukcji, funkcjonalności forum. Jedynie może sobie nie życzyć umieszczania reklam, gdyż administrator może jedynie odpłatnie udostępniać przestrzeń reklamową. Jednak można sobie wyobrazić sytuację, gdzie ktoś, kto również jest użytkownikiem forum- albo i nie jest- dzwoni do osoby która na tymże forum pozostawiła kontakt. Wówczas taki zakaz kontaktowania godziłby w elementarne konstytucyjne prawa człowieka. Zabranianie wymiany wiadomość przez e-mail na pocztową skrzynkę prywatną, która to przecież jest umieszczona poza tym forum jest całkowicie bezprawne. Administrator musi godzić się na to, że skoro forum jest publicznie widoczne to jakakolwiek osoba może pozyskiwać informacje na nim zawarte i wykorzystywać je do dowolnych celów zgodnych z prawem m.in. ma pełne prawo pozyskiwania i rozpowszechniania wiadomości. Jedynie może zakazać wykorzystywania forum do celów sprzecznych z ideą forum- a jego ideą jest bezinteresowna pomoc osobom poszukujących tutaj pomocy- wskazówek, odpowiedzi na pytania etc.. Absurdem byłoby jednak zakazywania wszystkim użytkowników tegoż forum kontaktowania się z osobami poszkodowanymi i likwidowanie w ich imieniu szkody. Taka osoba będąca użytkownikiem tegoż forum nie mogłaby pozyskiwać klientów, współpracować z spółkami odszkodowawczymi, pracować w spółkach odszkodowawczych, gdyż być może prowadzi sprawę osoby, która zadała pytanie na tymże forum wobec tego wolno byłoby jej jednie bezpłatnie odpowiadać na forum. Oczywiście jeśli ktoś tak jak tutaj nieelegancko nie odpowiada na pytania tylko pozostawia kontakt do siebie i zachęca do kontaktu poza forum to jest to działanie sprzeczne z ideą forum. Wobec tego tylko w takim kontekście kontakt poza forum jest sprzeczny z regulaminem forum.

Uzupełnienie do pkt 3.

Ad 1) Pociągnięcie do odpowiedzialności karnej oskarżonego za pomówienie w złożonych przez niego wyjaśnieniach jest mało prawdopodobne z uwagi na niepodważalne prawo oskarżonego do obrony (art. 6 k.p.k.) pomijając przypadki pomawiania przez oskarżonego innej osoby o popełnienie przestępstwa jemu zarzucanego, w tym i przestępstwa skarbowego, wykroczenia, wykroczenie skarbowa lub przewinienie dyscyplinarnego lub o współudział w tym przestępstwie w celu ukrycia tożsamości rzeczywistych współuczestników tego przestępstwa, a nie w celu własnej obrony, co wykracza poza granice przysługującego mu prawa do obrony i może ponosić odpowiedzialność karną z art. 234 k.k. Jak wiadomo oskarżony nie odpowiada za złożenie nieprawdziwych wyjaśnień (istnieją warunki bezkarności czynu), tak w piśmiennictwie (por. M. Siewierski: Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 1965 r., s. 178; J. Bafia, K. Mioduski, M. Siewierski: Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 1977, s. 663; B. Kunicka Michalska w: red.: System prawa karnego. Tom IV, O przestępstwach w szczególności, Wrocław, 1989, s. 667), jak i w judykatach (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1991 r., I KZP 12/91, OSNKW 1991, z. 10-12, poz. 46; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 1982 r., II KR 338/81, OSNKW 1982, z. 3, poz. 14; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 19 czerwca 2001 r., II AKa 74/01, OSPriPr 2002, z. 9, poz. 22). Przestępstwo pomówienie realizowane przez oskarżonego musi być jak sugeruje S.N. w uchwale z dn. 11 stycznia 2006r. I KZP 49/05 nasycone wyłącznie złą wolą i wykraczać poza granice przysługującego mu prawa do obrony. Bardzo trudno więc wykazać pomówienie w wyjaśnieniach oskarżonego mimo nawet gdy będzie wybiegał poza okoliczności nie objęte jego aktem oskarżenia, gdyż w jego odczuciu okoliczności te mogą pomóc mu w realizowaniu prawa do obrony np. przedstawiając sytuację panującą pomiędzy stronami. Stąd też prawidłową podstawą prawną umorzenia takowego postępowania o takowe zachowanie oskarżonego będzie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. jako, że zachowanie oskarżonego nie zawiera znamion przestępstwa pomówienia.Wyrok S.N. z dn. 9 lutego 2004 r. V KK 194/03 "Prawo do obrony, o którym stanowi art. 6 k.p.k., zapewniające oskarżonemu (podejrzanemu) swobodę wypowiedzi co do zarzuconego mu czynu zabronionego, chroniące zarazem przed poniesieniem odpowiedzialności karnej z powodu ich treści, nie legalizuje innych zachowań oskarżonego o znamionach czynu zabronionego, choćby zmierzały one do uniknięcia bądź złagodzenia odpowiedzialności za czyn zarzucony". Uchwała SN z dnia 20 września 2007., sygn. I KZP 26/07 " Nie popełnia przestępstwa fałszywych zeznań (art. 233 § 1 k.k.), kto umyślnie składa nieprawdziwe zeznania dotyczące okoliczności mających znaczenie dla realizacji jego prawa do obrony (art. 6 k.p.k.). […] Prawo do obrony jest fundamentalnym prawem obywatelskim gwarantowanym Konstytucją RP oraz przepisami konwencji międzynarodowych, które Polska podpisała i ratyfikowała, a które przez to stały się częścią wewnętrznego porządku prawnego (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP). Przepis art. 42 ust. 2 Konstytucji RP gwarantuje każdemu, przeciwko komu jest prowadzone postępowanie karne, prawo do obrony, we wszystkich stadiach tego postępowania. W piśmiennictwie podkreśla się doniosłość tego uprawnienia, które w istocie swej jest „prawem do ochrony jednostki przed wszelkimi ingerencjami w sferę wolności i praw, jakim zagraża bądź ze swej natury powoduje proces karny. Jest to zatem prawo do obrony człowieka, a nie jego roli czy statusu w procesie karnym” (D. Dudek: Konstytucyjna wolność człowieka a tymczasowe aresztowanie, Lublin 1999, s. 202). Trybunał Konstytucyjny również przyjmuje szerokie rozumienie konstytucyjnego prawa do obrony: „Jest ono bowiem nie tylko fundamentalną zasadą procesu karnego, ale też elementarnym standardem demokratycznego państwa prawnego” (wyrok z dnia 17 lutego 2004 r., SK 39/02, OTK-A 2004, z. 2, poz. 7). […] Zasadę prawa do obrony w polskim procesie karnym statuuje przede wszystkim art. 6 k.p.k. Jedną z gwarancji tak rozumianego prawa do obrony jest ustanowione w art. 175 § 1 k.p.k. prawo oskarżonego do milczenia w procesie, wyrażające się w uprawnieniu do odmowy odpowiedzi na poszczególne pytania lub do odmowy składania wyjaśnień, a także unormowana w art. 74 § 1 k.p.k. reguła nemo se ipsum accusare tenetur . Stosownie do treści tego ostatniego przepisu oskarżony (podejrzany) nie ma obowiązku dowodzenia swojej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść. Z obu tych unormowań wynika zatem brak obowiązku samooskarżania się, a więc i dostarczania dowodów przeciwko sobie. Zauważyć przy tym należy, że ostatni z przepisów stanowi realizację wymogu wynikającego z art. 14 ust. 3 lit. g ratyfikowanego przez Polskę Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych ONZ, otwartego do podpisu 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167), w myśl którego każda osoba oskarżona o popełnienie przestępstwa ma prawo, na zasadzie równości, do nie zmuszania do zeznawania przeciwko sobie lub do przyznania się do winy. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu należy zatem przyjąć, że zakres zastosowania zasady nemo tenetur jest szerszy niż gwarancje procesowe oskarżonego (podejrzanego). Chroni ona bowiem także każdego uczestnika postępowania karnego, który zobowiązany jest do składania oświadczeń procesowych (świadka, biegłego, strony postępowania), a który w razie ujawnienia przestępstwa mógłby być narażony na odpowiedzialność karną. Zatem chroni potencjalnego podejrzanego jeszcze przed postawieniem mu jakiegokolwiek zarzutu, od momentu popełnienia czynu [por. Z. Sobolewski: Samooskarżenie w świetle prawa karnego (nemo ipsum accusare tenetur ) Warszawa 1982 r., s. 11; P. Wiliński: Zasada prawa do obrony w polskim procesie karnym, Kraków 2006 r., s. 356]. Również Europejski Trybunał Praw Człowieka uznaje prawo do milczenia oraz wolność od samooskarżenia za elementy „składowe międzynarodowych standardów stanowiących o istocie rzetelnego procesu”, potwierdzając tym samym prawo każdego człowieka do ochrony przed „niestosownymi naciskami ze strony organu przesłuchującego, który dąży do zmuszenia jej do ujawnienia obciążających ją okoliczności”. Takie stanowisko zajął m.in. w sprawie Paul Serves przeciwko Francji , równocześnie przy tym uznając za „nielegalną próbę przesłuchania w charakterze świadka osoby, która z dotychczasowych działań organów może wnioskować, że złożone przez nią zeznania zostaną wykorzystane w przyszłości przeciwko niej samej” [wyrok z dnia 20 października 1997 r., RJD 1997−VI, § 45−47 w: M. A. Nowicki: Europejski Trybunał Praw Człowieka, Orzecznictwo, t. 1 (Prawo do rzetelnego procesu sądowego), Kraków 2001, s. 42". (3K 819/35 Zb.O.1936 z.3 poz.121 WPP 1936 z.3 s.81) "3K 819/35 Zb.O.1936 z.3 poz.121 WPP 1936 z.3 s.81)".

Ad 2) ) Pomówienia realizowane przez świadka w zeznaniach, gdzie zeznawał pod odpowiedzialnością karną zwykle należy rozpatrywać w świetle wyczerpania znamion przestępstwa z art. 233 k.k., 234 k.k., art. 235 k.k., 236 k.k. i art. 238 k.k. (zeznawanie nieprawdy lub zatajanie prawdy, składanie fałszywych oskarżeń, tworzenie fałszywych dowodów, zatajenie dowodów niewinności osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa, składanie fałszywych doniesień o przestępstwie wiedząc, że przestępstwa nie popełniono). W świetle art. 212 k.k. jedynie co do okoliczności wybiegającym poza okoliczność zdarzenia na którą to dany świadek jest przesłuchiwany. Według mojej opinii nie można rozpatrywać zeznania świadka stricte pod względem pomówienia- zniesławienia skoro wypowiada się na temat zdarzenia- które może subiektywnie jak i niedoskonale odbierać- jeśli tak to czyn ten należy w pierwszej kolejności rozpatrywać w świetle art. 233 k.k., 234 k.k., art. 235 k.k., 236 k.k. i art. 238 k.k., gdy ów świadek zostaje uprzednio pouczony o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy. Nie należy zapominać, że przestępstwo popełnia się wyłącznie umyślnie chyba, że ustawa stanowi inaczej- co w praktyce świadkowi, który rzeczywiście był odbiorcą zdarzenia- obserwatorem udowodnić takowe wyczerpanie znamiona przestępstwa złożenia fałszywych zeznań jest mało prawdopodobne- biorąc pod uwagę fakt, że zeznania odmienne, sprzeczne, nieszczere nie stanowią od razu zeznań fałszywych. Przestępstwo złożenia fałszywych zeznań popełnia się wyłącznie umyślnie z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym. W myśl art. 9 § 1 k.k. czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić (zamiar bezpośredni) albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (zamiar ewentualny). Należy również mieć na względzie, że świadek nie popełnia przestępstwa fałszywych zeznań choćby złożył fałszywe zeznania nawet umyślnie z zamiarem bezpośrednim, a będą one dotyczyć okoliczności za które to mógłby zostać pociągnięty do odpowiedzialności karnej on sam lub osoba dlań najbliższa (art. 115 § 11 k.k.), ponieważ realizuje wówczas swoje prawo do obrony co statuuje przede wszystkim art. 6 k.p.k.. Ponadto świadka chroni wówczas pozaustawowy kontratyp działania w granicach uprawnień- we własnej obronie lub w obronie osoby najbliższej (art. 42 ust. 2 Konstytucji R. P.). Do tychże prawa należy między innymi wolność od samooskarżania się i dostarczania dowodów na własną niekorzyść lub osoby dlań najbliższej. Uchwała S.N. z dn. 20 września 2007 r. akt I KZP 26/07 "Nie popełnia przestępstwa fałszywych zeznań (art. 233 § 1 k.k.) kto umyślnie składa nieprawdziwe zeznania dotyczące okoliczności mających znaczenie dla realizacji jego prawa do obrony (art. 6 k.p.k.)". Uchwała S.N. z dn. 26 kwietnia 2007 r. I KZP 4/07 "Nie ponosi odpowiedzialności karnej na podstawie art. 233 § 1 k.k. osoba, która przesłuchana została w charakterze świadka wbrew wynikającemu z art. 313 § 1 k.p.k. nakazowi przesłuchania jej jako podejrzanego". Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 19 czerwca 2001 r. II AKa 74/2001 Krakowskie Zeszyty Sądowe 2002/10 poz. 81 Prokuratura i Prawo - dodatek 2002/9 poz. 22 "Nie jest dopuszczalne skazanie sprawcy fałszywych zeznań za przestępstwo określone w art. 233 § 1 k.k., jeżeli w postępowaniu karnym, w którym występował jako oskarżony, złożył uprzednio w charakterze świadka zeznania co do okoliczności związanych z zarzucanym mu czynem". Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Wojskowa z dnia 6 września 2005 r. WK 18/2005 Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych 2005 poz. 1612 "Nie jest dopuszczalne skazanie sprawcy fałszywych zeznań za przestępstwo określone w art. 233 § 1 k.k., jeżeli w postępowaniu karnym, w którym występował jako oskarżony, złożył je uprzednio w charakterze świadka co do okoliczności związanych z zarzucanym mu czynem. Skazanie takie obraża art. 6 i art. 74 § 1 k.p.k. a w rezultacie jest rażąco niesłuszne". Wyrok S.N. z dn. 18 maja 2009 r. IV KK 459/08 "1. Upoważnienie do uprzedzenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o którym mowa w art. 233 § 6 k.k., musi wynikać z ustawy, na podstawie której prowadzone jest postępowanie, zatem takiego upoważnienia nie może kreować akt rangi podustawowej, jakim jest rozporządzenie ministra. 2. Artykuł 75 § 2 k.p.a. ma zastosowanie – to jest stwarza uprawnienie dla organu administracji państwowej do uprzedzenia o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie (oświadczenie) – wtedy, gdy strona dąży do tego, aby jej zeznanie (oświadczenie) zastąpiło zaświadczenie organu". Uchwała S.N. w składzie siedmiu sędziów z dn. 22 stycznia 2003 r. I KZP 39/02 "Bezpodstawne uchylenie się od złożenia zeznania nie jest „zatajeniem prawdy” w rozumieniu art. 233 § 1 k.k.". Orzeczenie dn. 11 grudnia 1996r., Sąd Najwyższy III KKN, 98/96 komentowane również przez dziki-jar65, Kodeks karny, komentarz, 11 "Wszelkie oświadczenia składane w obronie swoich praw lub w uzasadnieniach czy też składane podczas wykonywania obowiązków służbowych nałożonych przez prawo oraz składane przez upoważnienie udzielone składającemu nie mogą być traktowane jako zniesławienie. Wypowiedzi stanowiące realizację uprawnień lub wykonywanie obowiązków nie mogą jako mające charakter działań prawnych być traktowane jako zniesławienie (ZO IK 185/1934). Do wypowiedzi tych zaliczamy: 1) Oświadczenie składane w uzasadnieniu lub w obronie praw (np. skargi sądowe, odpowiedzi na zarzuty procesowe, zażalenia, doniesienia pokrzywdzonych o przestępstwie; 2) Oświadczenia składane w wykonania obowiązku nałożone przez prawo publiczne (np. raporty publiczne, oświadczenia prokuratorów i sędziów, sprawozdania urzędników skarbowych, opinie zawarte w aktach osobowych, zeznania składane przed policją, sądem, organami skarbowymi); 3) Oświadczenia, które tracą swą bezprawność ze względu na upoważnienie udzielone składającemu je w sposób wyraźny lub domniemany przez dotkniętą nimi osobę (np. wytyki udzielone przez przełożonych podwładnym, nauczycieli uczniom, przez pracodawców pracownikom, upomnienie i karcenia przez duchownych udzielane w wykonaniu ich powołania wierzącym tego samego wyznania. Wyrok S.N. z dn. 18 grudnia 2000r. IV KKN 331/00 oraz wyrok S.N. z dn. 23 maj 2002r. V KKN 435/00 "Nie stanowią przestępstwa zniesławienia różnego rodzaju wypowiedzi dokonywane w ramach przysługujących jednostce uprawnień, miedzy innymi oświadczenia składane w uzasadnieniu lub obronie praw np. skargi sądowe, odpowiedzi na zarzuty procesowe, zażalenia, doniesienia pokrzywdzonych o przestępstwie”.

Ad 3) Pomówienia realizowane przez świadka w zeznaniach- notatkach, gdzie był rozpytywany bez uprzedzenia o odpowiedzialności karnej nie można rozpoznawać na gruncie art. 233 k.k., 234 k.k., 235 k.k. 236 k.k., 238 k.k., a jedynie stricte pomówienia z art. 212 k.k. Samo jednak pomówienie w dosłownym tego słowa znaczeniu przed organem ścigania czy wymiarem sprawiedliwości może stanowić znikomą szkodliwość czynu i skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. Zwykle głębokie subiektywne nawet zeznania świadka dekompletują znamiona przestępstwa pomówienia jako, że takowe przestępstwo popełnia się wyłącznie umyślnie z zamiarem bezpośrednim (Dolus directus) lub ewentualnym (Dolus ewentualis). Wówczas prawidłową podstawą prawną umorzenia takowego postępowania karnego o takowe zachowanie świadka będzie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. jako, że zachowanie świadka nie zawiera znamion przestępstwa pomówienia.

Ad 4) Zgodnie z tezą postanowienia S.N. z dnia 2 lutego 2004 r. V KK 168/03 „Zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy przez świadka w postępowaniu innym niż sądowe, wypełnia znamię czynności sprawczej przestępstwa określonego w art. 233 § 1 k.k. wtedy, gdy toczy się ono na podstawie ustawy, której przepisy stanowią, że zeznanie świadka służy za dowód w tym postępowaniu, i uprawniają zarazem przyjmującego zeznanie do uprzedzenia świadka o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie.” Wyrok S.N. z dn. 18 maja 2009 r. IV KK 459/08 „1. Upoważnienie do uprzedzenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o którym mowa w art. 233 § 6 k.k., musi wynikać z ustawy, na podstawie której prowadzone jest postępowanie, zatem takiego upoważnienia nie może kreować akt rangi podustawowej, jakim jest rozporządzenie ministra. 2. Artykuł 75 § 2 k.p.a. ma zastosowanie – to jest stwarza uprawnienie dla organu administracji państwowej do uprzedzenia o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie (oświadczenie) – wtedy, gdy strona dąży do tego, aby jej zeznanie (oświadczenie) zastąpiło zaświadczenie organu.”W pozostałych przypadkach kiedy zeznania świadka nie mają służyć za dowód w postępowaniu, które toczy się na podstawie ustawy lub gdy świadek nie został uprzedzony o odpowiedzialności karnej przez uprawnioną osobę wszystko zależy w jaki sposób wiadomość została przekazana do innej czy innych osób niż te których zarzut dotyczy (typ podstawowy i kwalifikowany przestępstwa pomówienia) i czy zarzut jest prawdziwy (kontratyp z art. 213 k.k.) czy nieprawdziwy oraz czy sprawca umyślnie przekazywał takowe nieprawdziwe informacje i zdawał sobie sprawę o nieprawdziwości zarzutów i tym samym chciał pomówić inną osobę (zamiar bezpośredni) czy też przewidywał, że przekazując nie sprawdzone, wątpliwe informacje może pomówić inną czy inne osoby (zamiar ewentualny). Należy pamiętać, że dla bytu przestępstwa z art. 212 k.k. koniecznym jest, by nieprawdziwe wiadomości zostały przekazane innej czy innym osobom niż te, których dotyczą. Należy mieć również na uwadze, że przestępstwo pomówienia w rozumieniu art. 212 k.k. musi mieć charakter wypowiedzi o faktach, a nie tylko wyłącznie czystej oceny, ponieważ oceny nie mogą być sprawdzone przez dowód prawdy przewidziany w art. 213 k.k.. Zasadę, że wypowiedzi ocenne nie mogą stanowić przestępstwa zniesławienia wielokrotnie podkreślał w swym orzecznictwie ETPC w Strasburgu. Podobne poglądy panują od lat w doktrynie i judykaturze. dziki-jar65, Kodeks karny, komentarz, 11 wydanie zmienione tu cytuję: „Pomawianie w rozumieniu art. 212 k.k. musi mieć charakter wypowiedzi o faktach, a nie czystej oceny, ponieważ oceny nie mogą być sprawdzane przez dowód prawdy, przewidziany w art. 213 k.k.. Zasadę, że wypowiedzi ocenne nie mogą stanowić zniesławienia podkreśla w swym orzecznictwie Europejski Trybunał Praw Człowieka (zob. Gardocki, Europejskie). Tak więc, np. wygłaszanie opinii o kimś, że jest tępy, leniwy, nieobliczalny, arogancki, robi odrażające wrażenie itp. nie może być potraktowane jako zniesławienia dopóki nie jest poparte wypowiedziami o faktach. Może to natomiast niekiedy wypełniać znamiona zniewagi (art. 216 k.k.) jeżeli przybierze niedopuszczalną formę, np. sprawca nie ograniczy się do oceny, że ktoś jest tępy lub nieobliczalny, lecz nazwie go kretynem lub pętakiem”. W myśl art. 213 § 1 k.k. nie zachodzi przestępstwo określone w art. 212 § 1 k.k., jeżeli zarzut uczyniony niepublicznie jest prawdziwy. Obecna treść kontratypu pomówienia realizowanego poprzez podnoszenie zarzutu niepublicznie uległa znacznej zmianie legislacyjnej w stosunku do tej jaką formułował art. 179 § 1 k.k. z 1969r.. W obecnym kodeksie karnym z 1997r. wyłączona została niekaralność zniesławienia realizowanego niepublicznie, gdy sprawca „działa w przeświadczeniu opartym na uzasadnionych podstawach, że zarzut jest prawdziwy”. Wówczas aby uwolnić się od odpowiedzialności karnej za nieprawdziwy zarzut podniesiony niepublicznie trzeba sięgnąć po zapisy ustaw pozakodeksowych m.in. do doktryny i judykatury. W doktrynie i judykaturze panują spójne, jednolite poglądy, że istnieje sześć grup okoliczności wyłączających bezprawność działania określonych jako 1) działanie w ramach porządku prawnego (np. zawiadomienia o przestępstwie); 2) wykonywanie prawa podmiotowego; 3) ochrona interesu zasługującego na ochronę; 4) zezwolenie uprawnionego; 5) przepisy szczególne, które wyłączają lub ograniczają ochronę dóbr osobistych. Zgodnie z orzeczeniem S.N. z dn. 11 grudnia 1996r., III KKN, 98/96 komentowanym również przez dziki-jar65, Kodeks karny, komentarz, 11 „Wszelkie oświadczenia składane w obronie swoich praw lub w uzasadnieniach czy też składane podczas wykonywania obowiązków służbowych nałożonych przez prawo oraz składane przez upoważnienie udzielone składającemu nie mogą być traktowane jako zniesławienie. Wypowiedzi stanowiące realizację uprawnień lub wykonywanie obowiązków nie mogą jako mające charakter działań prawnych być traktowane jako zniesławienie (ZO IK 185/1934). Do wypowiedzi tych zaliczamy: 1) Oświadczenie składane w uzasadnieniu lub w obronie praw (np. skargi sądowe, odpowiedzi na zarzuty procesowe, zażalenia, doniesienia pokrzywdzonych o przestępstwie; 2) Oświadczenia składane w wykonania obowiązku nałożone przez prawo publiczne (np. raporty publiczne, oświadczenia prokuratorów i sędziów, sprawozdania urzędników skarbowych, opinie zawarte w aktach osobowych, zeznania składane przed policją, sądem, organami skarbowymi); 3) Oświadczenia, które tracą swą bezprawność ze względu na upoważnienie udzielone składającemu je w sposób wyraźny lub domniemany przez dotkniętą nimi osobę (np. wytyki udzielone przez przełożonych podwładnym, nauczycieli uczniom, przez pracodawców pracownikom, upomnienie i karcenia przez duchownych udzielane w wykonaniu ich powołania wierzącym tego samego wyznania.” Wyrok S.N. z dn. 18 grudnia 2000r. IV KKN 331/00 oraz wyrok S.N. z dn. 23 maj 2002r. V KKN 435/00 „Nie stanowią przestępstwa zniesławienia różnego rodzaju wypowiedzi dokonywane w ramach przysługujących jednostce uprawnień, miedzy innymi oświadczenia składane w uzasadnieniu lub obronie praw np. skargi sądowe, odpowiedzi na zarzuty procesowe, zażalenia, doniesienia pokrzywdzonych o przestępstwie”. Należy również mieć na uwadze, że przestępstwo pomówienia można zrealizować wyłącznie umyślnie z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym ponieważ ustawa z art. 212 k.k. nie stanowi, że przedmiotowe przestępstwo można popełnić nieumyślnie. W myśl art. 8 k.k. zbrodnię można popełnić tylko umyślnie; występek można popełnić także nieumyślnie, jeżeli tak stanowi ustawa. Wobec czego zachowanie nieumyślne poprzez głębokie przekonanie o prawdziwości zarzutu dekompletuje znamiona przestępstwa pomówienia chociażby zarzut podnoszony niepublicznie był nieprawdziwy. Natomiast co do zarzutu podnoszonego lub rozgłaszanego publicznie to należy zauważyć, że w treści art. 213 § 2 k.k. statuującego kontratyp dozwolonej krytyki mowa jest nie o „interesie społecznym” lecz o „interesie społecznie uzasadnionym”. Społecznie uzasadnione działania można podejmować nawet w interesie jednostki, a nie tylko w interesie ogółu. W myśl art. 213 § 2 k.k. nie popełnia przestępstwa określonego w art. 212 § 1 lub 2, kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut służący obronie społecznie uzasadnionego interesu; jeżeli zarzut dotyczy życia prywatnego lub rodzinnego, dowód prawdy może być przeprowadzony tylko wtedy, gdy zarzut ma zapobiec niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia człowieka albo demoralizacji małoletniego. Obecna treść kontratypu pomówienia realizowanego poprzez podnoszenie lub rozgłaszanie zarzutu publicznie uległa znacznej zmianie legislacyjnej w stosunku do tej jaką formułował art. 179 § 2 pkt 1 i 2 k.k. z 1969r. „Przeświadczenie”, o którym mowa w art. 179 § 2 pkt 1 i 2 k.k. z 1969r., wyłączające bezprawność podnoszenia lub rozgłaszania publicznie nawet nieprawdziwego zarzutu, musiało wynikać z rozsądnie ocenionych i znanych sprawcy faktów, a nie tylko wynikać z mniej lub bardziej dowolnego przypuszczenia lub domysłu. W obecnym kodeksie karnym z 1997r. wyłączona została niekaralność podnoszenia czy rozgłaszania prawdziwego zarzutu publicznie, który nie służył obronie społecznie uzasadnionego interesu gdy sprawca działa w przeświadczeniu opartym na uzasadnionych podstawach, że takiego interesu broni jak również gdy sprawca podnosząc czy rozgłaszając nieprawdziwy zarzut publicznie, który nie służy obronie społecznie uzasadnionego interesu działa w przeświadczeniu opartym na uzasadnionych podstawach, że zarzut jest prawdziwy i że broni społecznie uzasadnionego interesu. Pomimo tych znacznych zmian niejednokrotnie takowe ustalenie, że podnoszący lub rozgłaszający prawdziwy zarzut publicznie, który nie służy obronie społecznie uzasadnionego interesu działa w przeświadczeniu opartym na uzasadnionych podstawach, że broni społecznie uzasadnionego interesu czy też ustalenie, że podnoszący lub rozgłaszający nieprawdziwy zarzut publicznie, który nie służy obronie społecznie uzasadnionego interesu działa w przeświadczeniu opartym na uzasadnionych podstawach, że zarzut jest prawdziwy i że broni społecznie uzasadnionego interesu lub społecznie uzasadnionego interesu będzie dekompletowało znamiona przestępstwa pomówienia gdyż przestępstwo pomówienie można popełnić wyłącznie umyślnie z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym. Przestępstwo pomówienia można popełnić tylko wówczas gdy podnosimy zarzut z pełną świadomością jego nieprawdziwości i chcemy pomówić czy też przewidujemy taką ewentualność. Pomawianie może również przybierać formę rozgłoszenia zarzutu, który został uprzednio rozgłoszony przez inną osobę. Wynika to między innymi z treści art. 213 § 2 k.k. z 1997 r., opisującego kontratyp przestępstwa pomówienia- oszczerstwo, gdzie używa się w opisie czynu zwrotu "podnosi lub rozgłasza". Wynika z tego, że przestępstwo zniesławienia można popełnić również poprzez zacytowanie wypowiedzi innej osoby przez co można poniżyć inną osobę w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Można mówić o wyłączeniu odpowiedzialności karnej za zacytowanie wypowiedzi innej osoby ale tylko wówczas gdy cytujący przytacza ją po to, aby zwalczyć zawarty w niej zarzut czy też poprzez rzeczywiste zdystansowanie się do tej wypowiedzi innej osoby- uchwała SN z 17 kwietnia 1997, I KZP 5/97, OSNKW 1997, z.5-6, poz. 44). Należy jednak pamiętać o tym, że nie wolno publicznie podnosić lub rozgłaszać nawet prawdziwego zarzutu dotyczącego życia prywatnego lub rodzinnego innej osoby gdyż wówczas czyn ten podlega penalizacji o ile zarzut nie ma zapobiec niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia człowieka albo demoralizacji małoletniego. Zeznanie w postępowaniu innym niż sądowe może wyczerpywać znamiona przestępstwa z art. 233 k.k. jeżeli toczy się ono na podstawie ustawy, której przepisy stanowią, że zeznania takowe służą za dowód w postępowaniu i tym samym świadek przed ich złożeniem zostaje pouczony o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy. Przestępstwo pomówienia może zaistnieć tylko wówczas gdy treść nieprawdziwej informacji zostanie przekazana innej lub innym osobom niż ta, której informacja dotyczy co nie wyłącza jednak sytuacji gdy pokrzywdzony będzie odbiorcą nieprawdziwych zarzutów ale jednak nie może być odbiorcą jedynym, gdyż wówczas nie może być mowy o pomówieniu. Postanowienie S.N. z dn. 08 września 2005r. II KK 511/04 OSNwSK 2005/1/1618 "Swoboda wypowiedzi i prawo do krytyki nie ma bowiem jednowymiarowego charakteru i nie może ograniczać się do poglądów odbieranych przychylnie albo poszczeganych jako nieszkodliwe lub obojętne, lecz odnosi się także do takich, które obrażają, oburzają lub wprowadzają niepokój w państwie lub w jakiejś części społeczeństwa”. Uchwała SN z 17 kwietnia 1997, I KZP 5/97, OSNKW 1997, z.5-6, poz. 44 "Można mówić o wyłączeniu odpowiedzialności karnej za pomówienie- zacytowanie wypowiedzi innej osoby ale tylko wówczas gdy cytujący przytacza ją po to, aby zwalczyć zawarty w niej zarzut czy też poprzez rzeczywiste zdystansowanie się do tej wypowiedzi innej osoby".

smileys/bigeyes.gif

Witaj Olu,

oczywiście jako osoba potrącona przez samochód na pasach i to idąc na zielonym świetle masz możliwość uzyskania odszkodowania z OC sprawcy zdarzenia. Jeżeli na miejscu była policja, to powinnaś się zgłosić na komendę i poprosić o wydanie notatki urzędowej ze zdarzenia, na której znajdziesz dane ubezpieczyciela samochodu sprawcy. Szkodę możesz zgłosić telefonicznie, na stronie internetowej albo osobiście w jakimś oddziale tel Towarzystwa Ubezpieczeniowego.

Na zgłoszenie szkody masz 3 lata, ale im szybciej to zrobisz tym lepiej. Jeżeli leczenie będzie trwało kilka tygodni, to lepiej poczekać na zakończenie leczenia i wtedy złożyć komplet dokumentów. Jeśli jednak dostaniesz od lekarza informację, że konieczna będzie rehabilitacja i leczenie będzie trwało jeszcze kilka miesięcy, to zgłoś szkodę od razu. Ważne jest, abyś przedłożyła ubezpieczycielowi notatkę policyjną, dokumenty medyczne, faktury lub rachunki za leczenie oraz oświadczenie z opisem negatywnych skutków zdarzenia dla Twojego życia codziennego. Resztę dokumentów zawsze możesz złożyć po zakończeniu leczenia w formie odwołania.

Polecam Ci przeczytanie artykułu dotyczącego link zewnętrzny zablokowany. Dowiesz się tam, jakie inne roszczenia Ci przysługują. W razie dalszych pytań zapraszam do kontaktu.

Życzę powodzenia oraz dużo zdrowia.

Pozdrawiam,

Izabela